Koordynacja wzrokowo-ruchowa to współpraca oka i ręki (albo oka i całego ciała): wzrok podpowiada, gdzie jest cel, a ręka trafia we właściwe miejsce. Dzięki niej dziecko wrzuca klocek do otworu, łapie piłkę, nalewa wodę do kubka, a później pisze po linii.
Jak to wygląda w kolejnych latach?
- Niemowlę: sięga po zabawkę, którą widzi, i coraz częściej trafia.
- Maluch: wkłada przedmioty do pojemników, buduje wieżę z kilku klocków, toczy autko po wyznaczonej drodze.
- Przedszkolak: nawleka koraliki, rzuca do celu, rysuje po śladzie, łapie dużą piłkę.
To orientacyjne przykłady – każde dziecko ma własne tempo.
Zabawy, które ją ćwiczą
- Wrzucanie i toczenie: kulka wrzucona do zjeżdżalni dla kulek albo kulodromu – dziecko celuje w otwór i śledzi wzrokiem drogę kulki.
- Prowadzenie autka: jazda po pasach elastycznego toru drogowego wymaga patrzenia, gdzie jest zakręt.
- Nawlekanie i przesuwanie: nawlekanki i przesuwanie koralików na liczydle.
- Przesypywanie do celu: łopatka, lejek i miseczka na tacy sensorycznej z lejkami – kasza albo woda ma trafić tam, gdzie trzeba (pomysły: zabawy na tacy sensorycznej).
- Bez zabawek: rzucanie zwiniętych skarpet do kosza, przelewanie wody w kąpieli, łapanie baniek mydlanych.
- Celowanie: drewniany łuk z trzema miękkimi strzałami z piankowymi końcówkami i trzema tarczami – strzelanie pod okiem dorosłego, w domu albo w ogrodzie.
Koordynacja wzrokowo-ruchowa idzie w parze z motoryką małą i koncentracją – wszystkie trzy rosną w tych samych zabawach. Jeśli coś w rozwoju dziecka Cię niepokoi, porozmawiaj z pediatrą.
Więcej pojęć wyjaśniamy w Słowniku zabawy.